Πετρέλαιο: Ο δεύτερος ψυχρός πόλεμος

Τι συμβαίνει με το πετρέλαιο; Τι κρύβεται πίσω από την τρελή άνοδο της τιμής του και ποιες οι συνέπειες για τις αναδυόμενες οικονομίες; Για εκείνους που υποστηρίζουν ότι η άνοδος είναι… φυσιολογική, το πρόβλημα έγκειται στην κλασσική ισορροπία ή ανισορροπία προσφοράς-ζήτησης. Όμως, σήμερα, δεν υπάρχει ανισορροπία. Θα υπάρξει στο μέλλον υποσητρίζουν οι αναλυτές. Γι’ αυτό φροντίζουν από τώρα για την αποθάρρυνση των αναδυόμενων οικονομιών για περισσότερη κατανάλωση. Τι σημαίνει όμως μικρότερη κατανάλωση για τις χώρες της Ασίας; Καθήλωση. Που ισοδυναμεί με εξόντωση. Με άλλα λόγια, σήμερα διεξάγεται ένα οικονομικός πόλεμος με συνεχείς βομβαρδισμούς από τη Γουόλ Στριτ. Το σχέδιο έχει ήδη καταστρωθεί από το 2005, όταν η τιμή του πετρελαίου ήταν ακόμη μικρότερη από 50 δολάρια το βαρέλι. Τότε ο αναλυτής Arjun Murti της Τράπεζας Επενδύσεων Goldman Sachs επινόησε τον όρο super-spike (υπερ-άνοδος) για την τιμή του πετρελαίου που όπως προέβλεπε θα έφθανε τα 105 δολάρια το βαρέλι. Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να συμβεί αυτό. Μέσα σε ένα χρόνο όμως φαίνεται ότι η τιμή του πετρελαίου θα φθάσει τα 200 δολάρια! Μέχρι τώρα οι δικαιολογίες γι’ αυτή την αισχροκέρδεια ήταν διάφοροι δήθεν ψυχολογικοί λόγοι όπως η κατάσταση στη Νιγηρία, στο Ιράν, στο Ιράκ, μία απεργία ή ένας τυφώνας. Σήμερα, όμως, δεν μιλάμε για αισχροκέρδεια αλλά για έναν πραγματικό ψυχρό πόλεμο, που επιχειρεί να πλήξει στρατηγικούς στόχους, όπως οι νέες αναδυόμενες οικονομίες και η Κίνα. Τώρα μιλούν για hyper-spike (υπερ-υπεράνοδο) της τιμής του πετρελαίου που ανεβαίνει με καταιγιστικό τρόπο και με τη δικαιολογία ότι πρέπει «να εκλογικευτούν οι καταναλωτές ώστε να αποκατασταθεί η απόσταση μεταξύ της ικανότητας παραγωγής και των παγκόσμιων αναγκών» (Goldman Sachs) στο μέλλον! Συνεπώς, ακόμα και η λιμοκτονία, η γενοκτονία συμβαίνουν για παιδαγωγικούς λόγους, ώστε να υπάρξει η… μελλοντική ισορροπία μεταξύ της προσφοράς και της ζήτησης πετρελαίου! Γι’ αυτό το πετρέλαιο σε έξι μήνες έως δύο χρόνια θα κυμανθεί μεταξύ 150-200 δολάρια, για να επανέλθει στη συνέχεια, αφού εκπαιδευτούμε καλά στον περιορισμό της κατανάλωσης και εφόσον επιζήσουμε, στα 75 δολάρια το 2001. Ακριβώς, αυτό είναι το σχέδιο που υλοποιεί με φοβερό κυνισμό το χρηματιστικό κεφάλαιο (όλα τα funds επενδύουν πλέον στο πετρέλαιο) αλλά και το αμερικανικό Department of Energy καθώς και το βρετανικό Cambridge Energy Research Associates στο πλαίσιο του «Δεύτερου Ψυχρού Πολέμου». Ευλόγως κάποιοι θεωρούν ότι ο «πόλεμος» αυτός αφορά το «σπάσιμο» της ανάπτυξης της Κίνας, που τροφοδοτείται με πετρέλαιο χαμηλής φορολογίας. Ήδη το γενικό εμπόρικο έλλειμα των ΗΠΑ αλλά και το έλλειμα με την Κίνα έχει μειωθεί για πρώτη φορά σημαντικά. Αυτό όμως το πληρώνει με φτώχεια και εξαθλίωση όλος ο κόσμος.

Ο πατριωτισμός του "βύσματος"

Η πρόθεση να καταστεί υποχρεωτική η στράτευση από τα 18 χρόνια προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των ανυπότακτων έφερε στην επιφάνεια μία σειρά αντιλήψεων αλλά και την παραγνώριση της πραγματικής κατάστασης στο στρατό, που δεν αφίσταται από τα όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Ο κ. Μεϊμαράκης παρουσίασε, παραδόξως, μία εικόνα του στρατού σύμφωνα με την οποία οι στρατιώτες επιδίδονται σε πολύωρο «σερφάρισμα» στο διαδίκτυο, μαθαίνουν χρήσιμα πράγματα και άλλα πολλά. Εκείνο, όμως, που οι πάντες γνωρίζουν είναι πως όντως κάποιοι σερφάρουν αδιαλείπτως, ενώ κάποιοι άλλοι, αυτοί που βρίσκονται στα φυλάκια του Έβρου, επικοινωνούν μόνο με τους ψύλλους και τους Τούρκους! Αλήθεια, γνωρίζει ο υπουργός για τις σκοπιές 8-10 ωρών; Γνωρίζει ότι αυτό δεν οφείλεται τόσο στους ανυπότακτους (το πρόβλημα είναι υπαρκτό) αλλά στους «βυσματούχους»; Γνωρίζει πόσοι δεν κάνουν στα σύνορα το υποχρεωτικό εξάμηνο; Γιατί, αντίθετα, ένας νέος από τα Χανιά, που έκανε το εξάμηνο στην Καστοριά, έλαβε μετάθεση –υποτίθεται πιο κοντά στην ιδιαίτερη πατρίδα του- στη Μυτιλήνη;! Γιατί ο Σκαραμαγκάς και η Σαλαμίνα θεωρούνται παραμεθόριος;! Πόσοι στρατιώτες υπάρχουν στην Αττική; Ήδη έχουμε γράψει ότι το περασμένο καλοκαίρι 100 περίπου ναύτες στο Σκαραμαγκά κάθισαν οκλαδόν σε μία ιδιότυπη άρνηση, καθώς είχαν εξαντληθεί από τις πολύωρες σκοπιές και τις αγγαρείες, ενώ οι «βυσματούχοι» έχαιραν εξόδου. Γνωρίζει ο υπουργός τίνος πρώην υφυπουργού γιος υπηρετούσε εκεί (σε γραφείο ασφαλώς) και πως αναβάτης του ιπποδρόμου έχαιρε σκανδαλώδους ευνοϊκής μεταχείρισης; Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν έχουμε θητεία στα 18 και πάλι οι έχοντες πρόσβαση, δηλαδή τα «μαμόθρεφτα» σύμφωνα με μία άλλη αντίληψη, αντί να… σκληραγωγούνται θα τη σκαπουλάρουν. Συνεπώς, όσο θα κυριαρχούν οι πελατειακές σχέσεις, όσο οι στρατιώτες θα διακρίνονται σε έχοντες πρόσβαση, τουτέστιν βύσμα, και σε μη έχοντες, σε «έξυπνους» και σε «κορόιδα», τότε όχι μόνο ο πατριωτισμός θα καταντά κενό γράμμα, αλλά θα είναι κυριολεκτικά εμπαιγμός. Μάλιστα, αν δει ο κ. Μεϊμαράκης ποια είναι η κοινωνική σύνθεση των ανυπότακτων θα καταλάβει ποιοι είναι οι πραγματικοί πατριώτες και ποιοι όχι. Δυστυχώς, η νομιμοποίηση του «μέσου» και της ανισότητας προέκυψε και από τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα, που κατά τα άλλα μιλάει για έναν «νέο πατριωτισμό». Αλλά αυτές οι αντιλήψεις το μόνο που ενισχύουν είναι το αίσθημα της αδικίας απέναντι σε μία πατρίδα που διακρίνει τα παιδιά της σε «καλά» και «κακά». Γι’ αυτό στο στρατό δεν δημιουργείται πλέον η παλιά συλλογικότητα αλλά μία δομική ανισότητα. Το «βύσμα» έχει καταστεί αξία και σημείο κύρους και μέσα στο στράτευμα. Συνεπώς, η ανυποταξία ξεκινάει από εδώ, από την αντίληψη του «έξυπνου» και του «κορόιδου».

ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΕΝΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

«Καθαρά» ή «βρώμικα» μετάλλια; Το δίλημμα είναι ψευδές, όταν όλοι γνωρίζουμε πως όλοι οι επαγγελματίες αθλητές ντοπάρονται. Συνεπώς, δεν υπάρχουν βρώμικα και καθαρά μετάλλια, αλλά αθλητές που συλλαμβάνονται και αθλητές που δεν συλλαμβάνονται. Το ίδιο ισχύει και στη σχέση μεταξύ οικονομίας και παραοικονομίας, όπου ο καθείς είναι νόμιμος και «καθαρός» μέχρι να συλληφθεί. Άρα η απαξία δεν αφορά την κλοπή ή την αθέτηση των κανόνων, αλλά τη σύλληψη. Οι «έξυπνοι» δεν συλλαμβάνονται ποτέ. Αυτό είναι το «πνεύμα της εποχής» του χρεοκοπημένου, πλέον, νεοφιλελευθερισμού. Πως, όμως, είναι δυνατόν να μιλάμε για καθαρό αθλητισμό, για καθαρή οικονομία όταν όλα είναι βρώμικα; Πως είναι δυνατόν να επιβιώσει κάποιος σ’ έναν κόσμο που διακηρύσσει την ηθική και τη νομιμότητα, αλλά επιτρέπει την επιβίωση μόνο των παρανόμων; Μα, κάνοντας τους ηθικούς, ενώ είμαστε πρακτικά ανήθικοι, αφού «έτσι λειτουργεί η αγορά». Όλοι ξέρουμε, φερ’ ειπείν, ότι τα μετάλλια είναι «βρώμικα», αλλά ενθουσιαζόμαστε σε σημείο παραφοράς γι’ αυτά. Όπως λέει ο Σλοβένος φιλόσοφος Ζίζεκ οι άνθρωποι «Ξέρουν πολύ καλά πως είναι πραγματικά τα πράγματα, αλλά εξακολουθούν ‘’να το κάνουν’’ ως εάν να μην ήξεραν». Εδώ έχουμε μία διπλή αυταπάτη, αφού είναι μία αυταπάτη-παράβλεψη της αυταπάτης που δομεί την πραγματική ενεργό σχέση μας με την πραγματικότητα. Ο σημερινός άνθρωπος, αυτό το κυνικό υποκείμενο γνωρίζει το ψεύδος, αλλά δεν το αποποιείται. Συνεπώς, η φενάκη, το παραμύθιασμα είναι στοιχείο της ζωής μας, αρκεί να μην αποκαλυφθεί. Αλλά και η μερική αποκάλυψη (η σύλληψη) είναι στοιχείο του ψεύδους, αφού ενισχύει την καθολική ψευδή άποψη ότι δήθεν υπάρχουν κανόνες, ότι οι ντοπαρισμένοι, οι παραβάτες είναι η εξαίρεση ενός ηθικού κανονιστικού πλαισίου, που τάχα τηρείται απ’ όλους. Αυτό το «τάχα», το να κάνουμε δηλαδή ως εάν όλα να είναι ηθικά και ότι υπακούουν στους κανόνες είναι μία αναγκαία για την κοινωνική συνοχή πίστη. Αλλά πρόκειται για μία ιδεολογική φαντασίωση, για μία ιδεοληψία. Γι’ αυτό στην περίπτωση των ντοπαρισμένων αθλητών, πραγματικά ειλικρινείς είναι εκείνοι που λένε «Ζήτω τα βρώμικα μετάλλια»! Όλοι οι άλλοι είμαστε είτε ντοπέ υποκριτές ή ντοπαρισμένοι ιδεοληπτικοί. Οι τελευταίοι είναι οι «πιστοί», δηλαδή οι ηλίθιοι της υπόθεσης. Υπάρχει, άραγε, ένας άλλος τρόπος, μία εναλλακτική στάση; Κάποιοι προτείνουν την ειρωνεία και το σαρκασμό, που λειτουργούν ad hominem, δηλαδή με τα όπλα του αντιπάλου. Όταν δηλαδή ένας πολιτικός κηρύττει το καθήκον της πατριωτικής θυσίας, ο ειρωνικός λόγος αποκαλύπτει και εκθέτει το προσωπικό κέρδος που ο πολιτικός αποκομίζει από τη θυσία των άλλων. Αλλά αυτό είναι μία αντίδραση και όχι μία πρόταση…

Η προδοσία των διανοουμένων

Ποια γεγονότα αυτής της εβδομάδας ήταν πιο σημαντικά: το Ασφαλιστικό, η περί «πορνείας» απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, η πρόταση για το νέο γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, η επίσκεψη του Τζων Μακέην στην Ευρώπη και η ύφεση της αμερικανικής οικονομίας, οι διαπραγματεύσεις για την ονομασία της FYROM ή μήπως η απεργία των Ελλήνων δημοσιογράφων; Τελικά, χωρίς τους δημοσιογράφους δεν υπάρχουν ειδήσεις, δεν υπάρχουν γεγονότα; Με άλλα λόγια, είτε το θέλουμε είτε όχι η πραγματικότητα είναι μιντιακή και φιλτραρισμένη. Ποιοι έχουν τα «φίλτρα»; Ποιοι κατέχουν τα κλειδιά; Αυτό είναι το θέμα. Αν κάποτε μιλούσαμε για τους κατόχους των μέσων παραγωγής, σήμερα μιλάμε και για τους κατόχους των μέσων παραγωγής της πραγματικότητας. Όλα αυτά είναι σκέψεις που προέκυψαν από τον τίτλο ξένου ειδησεογραφικό πρακτορείου: «Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα έγινε αποδεκτή». Τώρα, οι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη γνωρίζουν ότι όλοι στην Ελλάδα «αποδεχτήκαμε» το νέο ασφαλιστικό σύστημα! Αυτή την προδοσία του συνολικού κυκλώματος της «πληροφόρησης» αποδοκίμασαν οι διαδηλωτές στο πρόσωπο του προέδρου της ΕΣΗΕΑ. Μόνο που το κύκλωμα δεν περιλαμβάνει μόνο τους δημοσιογράφους αλλά και όλους σχεδόν τους διανοούμενους, τους λογοτέχνες, τους καλλιτέχνες, δηλαδή τους λεγόμενους «ειδήμονες» και την «ειδημοσύνη», που έχει καταστεί μία υπηρεσία πωλούμενη στην κεντρική εξουσία της κοινωνίας με σημαία τη «μη παρέμβαση». «Λέμε στους φοιτητές μας», σημειώνει ο μακαρίτης Έντουαρντ Σαΐντ, «ότι υπερασπιζόμαστε την κλασική παιδεία, τις αρετές μιας φιλελεύθερης εκπαίδευσης και τις πολύτιμες απολαύσεις της λογοτεχνίας ακόμη και όταν παραμένουμε αδρανείς (ίσως και ανίκανοι) σε ό,τι αφορά τον ιστορικό και κοινωνικό κόσμο (…) οι ανθρωπιστές και οι διανοούμενοι αποδέχονται την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να διαβάζει υψηλή λογοτεχνία και ταυτόχρονα να σκοτώνει και να ακρωτηριάζει, επειδή ο πολιτιστικός κόσμος χρησιμεύει γι’ αυτό το είδος μεταμφίεσης..». Γι’ αυτό ένα από τα ζέοντα ζητήματα των αντινομικών, όσων αντιστέκονται στην παραπληροφόρηση είναι να ξεσκίσουν πρώτα τις μάσκες των πνευματικών ταγών και των «παπαγαλακίων».
Παραθέσαμε τον Σαΐντ γιατί το πρόβλημα δεν είναι τοπικό είναι παγκόσμιο και εκκινεί από το αυτοκρατορικό κέντρο: «Υπάρχει σήμερα στις ΗΠΑ μια κρίση χωρίς προηγούμενο στο επίπεδο της γνώσης και της αλήθειας, μια κρίση εμπιστοσύνης απέναντι σε όλες τις επίσημες πηγές πληροφόρησης» λέει ο Ρ. Σίλβερ, εκδότης της New York Review of Books.

ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ

Ένα συνέδριο (ΠΑΣΟΚ) και μία πανελλαδική σύσκεψη (ΣΥΡΙΖΑ) θέτουν και πάλι το ερώτημα της πολιτικής ταυτότητας της Αριστεράς (ή της κεντροαριστεράς) και του φορέα που θα την εκφράσει. Η τεράστια αποδοκιμασία του ΠΑΣΟΚ ακόμη και από τους ψηφοφόρους του, εκφραζόμενη με τη δημοσκοπική μετακίνηση(διμαρτυρία) προς το Συνασπισμό αλλά και η φιλόδοξη προσπάθεια του τελευταίου να «κεφαλαιοποιήσει» την άνοδό του, διαμορφώνουν νέα δεδομένα τόσο στο χώρο της αντιπολίτευσης όσο και στο πολιτικό σύστημα εν γένει. Βέβαια, αυτή τη στιγμή τίποτα δεν έχει κριθεί, καθώς η περίοδος μοιάζει μεταβατική και η ηγεμονία στο χώρο της κεντροαριστεράς εξακολουθεί να «παίζεται». Γι’ αυτό η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου προς τον Συνασπισμό για συνεργασία εξακολουθεί να έχει τα «ηγεμονικά» στοιχεία του παρελθόντος, μόνο που το ΠΑΣΟΚ απέχει πολύ από αυτό του παρελθόντος. Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να απεμπλακεί από την αλαζονεία του, ελπίζοντας ότι οι παλιές μέρες θα ξανάρθουν. Δεν είναι τυχαία, η αποστροφή του λόγου του Ν. Αθανασάκη σύμφωνα με την οποία «δεν θα γίνουμε δωρητές ψηφοφόρων». Δεν σχολιάζουμε την ιδιοκτησιακή και «εργαλειακή» σχέση του ΠΑΣΟΚ με τους ψηφοφόρους του, αλλά έχει δίκιο ο Αλ. Τσίπρας όταν λέει ότι δεν μπορείς να μιλάς για «συνεργασία χωρίς ηγεμονισμούς» και από την άλλη να επιδιώκεις την «αυτοδυναμία» (δηλαδή να λες όχι στην απλή αναλογική). Αλλά οι αντιφάσεις του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν τέλος. Για κρατικίστικη αντίληψη κατηγορεί το Συνασπισμό η Α. Διαμαντοπούλου, ενώ την ίδια στιγμή η πλευρά Βενιζέλου μιλάει για τον κεντρικό ρόλο του κράτους και την ανάγκη ουσιαστικά επανίδρυσής του! Εν συμπεράσματι, η συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ορατή στο άμεσο μέλλον. Συνεπώς, η αντιπαράθεση για την ηγεμονία της κεντροαριστεράς θα έχει μέλλον. Αλλά τι έχει να προτείνει ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο εκπρόσωπος της Γραμματείας του τελευταίου Ρούντι Ρινάλντι δήλωσε πως «υπάρχει τεράστια ζήτηση για ΣΥΡΙΖΑ…»! Υπάρχει, όμως, και ανάλογη προσφορά; Σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τον πολιτικό λόγο διαπιστώνει κανείς μία «ξυλοποίησή» του (Τσίπρας: «εμείς δεν έχουμε καλέσει τον αμερικανό πρέσβη») ή μία υιοθέτηση αγοραίων όρων(προσφορά και ζήτηση). Και επειδή οι λέξεις έχουν τη σημασία τους, από εδώ ως το πολιτικό μάρκετινγκ, την εμπορευματοποίηση της πολιτικής και το κόμμα επιχείρηση ο δρόμος είναι μικρός. Όμως, οι πολίτες αυτό ακριβώς αρνούνται αυτή τη στιγμή, αρνούνται την αντιμετώπισή τους δίκην πελατών που χειραγωγούνται μέσω του πολιτικού μάρκετινγκ, αρνούνται την πολιτική ως προσομοίωση και αναζητούν κάποιον να εκφράσει τη χαμένη ταυτότητα της πολιτικής και της Αριστεράς και όχι τη χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ!

Νεοφιλελεύθεροι κανίβαλοι

Στα 106, 49 δολάρια το βαρέλι έχει εκτιναχθεί η τιμή του πετρελαίου και συνεχίζει ακάθεκτη. Ποιος και που οδηγεί αυτή την τρελή κούρσα; Έχει σχέση αυτή η «μανιακή» αύξηση με την προσφορά και τη ζήτηση; Όχι. Απλώς έχει σχέση με την αισχροκέρδεια και με το γεγονός ότι κάποιοι άπληστοι, οι «ηδονιστές χωρίς καρδιά» που θα έλεγε ο Μαξ Βέμπερ, οι κανίβαλοι της νεοφιλελεύθερης οικονομίας έχουν επιδοθεί σε μία άνευ προηγουμένου ληστεία. Κι ενώ θα έπρεπε κάποιοι, όπως η ΕΕ, να αντιδράσουν, δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Μερικοί, μάλιστα, σαν τους αρχαίους Ελεάτες θεωρούν ότι «η κερδοσκοπία είναι η πεμπτουσία της φιλελεύθερης οικονομίας»(Α. Ανδριανόπουλος, Press-gr) και κατά συνέπεια όλα «καλώς έχουν». Μόνο που εδώ έχουμε την πιο χυδαία αισχροκέρδεια, έχουμε ένα παιγνίδι που δεν έχει σχέση με την πραγματική οικονομία, αλλά που τη ρημάζει. Φιλελεύθερη οικονομία είχαμε στις ΗΠΑ και τη δεκαετία του 1930, μετά το μεγάλο κραχ, μέχρι το 1980(Ρήγκαν). Αυτή την χρονική περίοδο είχαμε το κράτος πρόνοιας, το κοινωνικό κράτος, αυτό που φρόντιζε ώστε η βιοτή των εργαζομένων να διατηρεί τους στοιχειώδεις όρους αξιοπρέπειας. Τότε είχαμε τη συνταγή Κέυνς. Αυτή ήταν η φιλελεύθερη οικονομία. Τώρα έχουμε τη νέο-φιλελεύθερη συνταγή όπου οι κανόνες και τα όρια του κέρδους δεν υφίστανται. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ φιλελεύθερης και νεοφιλελεύθερης οικονομίας. Γι’ αυτό εκείνοι που ομνύουν στη δεύτερη θα πρέπει να δουν το αδιέξοδό της. Η περίφημη ρήση ότι η εργασία, οι εργαζόμενοι είναι οι χαμένοι της τεχνολογικής επανάστασης και της παγκοσμιοποίησης απεδείχθη μύθος χωρίς καν πυρήνα αλήθειας. Η ύφεση της οικονομίας των ΗΠΑ το αποδεικνύει. Απλώς η αυτοκρατορική υπερδύναμη έχει από τη θέση της τη δυνατότητα να εξαγάγει την κρίση της. Όμως, το πρόδηλο είναι πως η εργασία επανέρχεται στο προσκήνιο. Αυτό φαίνεται από τα δις δολάρια που έριξε ο Μπους στην αμερικάνικη αγορά για να τονώσει την κατανάλωση. Διότι η κατανάλωση είναι ο βασικός κινητήρας της ανάπτυξης των ΗΠΑ (και όχι μόνο). Γιατί η αισχροκέρδεια, ακόμη και η θεωρούμενη ως απλή… κερδοσκοπία, δεν έχει μόνο ως συνέπεια 854 εκατομμύρια άνθρωποι να κοιμούνται νηστικοί, ούτε τα εκατομμύρια παιδιά που θα πεθάνουν από έλλειψη βιταμίνης Α, ή τα εκατοντάδες εκατομμύρια ανέργων ή των συνταξιούχων που θα ριχτούν στη φτώχεια, η χωρίς όρια αισχροκέρδεια οδηγεί πλέον στην καταστροφή της φύσης (που δεν προλαβαίνει να αναπαραχθεί), στην καταστροφή της ζωής, του πλανήτη. Αλλά οι σύγχρονοι Ελεάτες δεν τα βλέπουν αυτά, βλέπουν μόνο το κέρδος, το χρήμα, το χρηματιστήριο.

ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Τι συμβαίνει στα Βαλκάνια; Όπως αναμενόταν η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Αλλά γιατί οι ΗΠΑ ακολουθούν μία πολιτική που βάζει φωτιά στην περιοχή, ενώ η Ευρώπη είναι απούσα και διχασμένη; Που οφείλεται η πολιτική Μπους και των νεοσυντηρητικών, η περιφρόνηση των διεθνών θεσμών, ο δεσποτισμός τους; Γιατί η πολιτική κοινότητα που εδραίωσε το διεθνές σύστημα μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δεν υφίσταται πλέον; Εδώ και πολύ καιρό ο Αμερικανός διεθνολόγος και μέλος του εθνικού συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ επί Κλίντον, Τσαρλς Α. Κάπτσαν έγραφε για τη διευθέτηση των κρίσεων στη νοτιοανατολική Ευρώπη (αλλαγή ακόμη και συνόρων στα Βαλκάνια και επίλυση των διαφορών Ελλάδας Τουρκίας μέσω της ένταξης της τελευταίας στην ΕΕ), την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, τη στροφή των μουσουλμάνων και των αράβων εναντίον των πολιτικών καθεστώτων των χωρών τους και τη δημιουργία «περιφερειακών ζωνών ευημερίας», που θα είναι τα αναχώματα απέναντι στα εκατομμύρια των μετακινούμενων μεταναστών από τις φτωχές προς τις πλούσιες χώρες! Γιατί όλα αυτά; Για να μην αναπαραχθεί ο συγκρουσιακός χωρισμός των δύο κέντρων, δηλαδή της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών, όπως παλαιότερα των δύο κέντρων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δηλαδή της Ρώμης και του Βυζαντίου(Τσαρλς Α. Κάπτσαν: «Το τέλος της αμερικάνικης εποχής»). Άραγε, η σημερινή κραυγαλέα «σιωπή» και απουσία της Ευρώπης (τουλάχιστον της Βόρειας) από τα Βαλκάνια οφείλεται σε μία σχετική συμφωνία, ήτοι μια «υψηλή στρατηγική» που παραπέμπει σε μία νέα Γιάλτα; Μάλλον όχι. Εκείνο που διαφαίνεται περισσότερο είναι μία νέα συνέργια ΗΠΑ και Ευρώπης που θα εκφραστεί στη νέα δομή και το ρόλο του ΝΑΤΟ (επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο) υπό την ηγεσία της Ουάσινγκτον. Είναι ευνόητο ότι υπ’ αυτό το πρίσμα η ανεξάρτητη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πάει περίπατο παρά το γεγονός ότι οι αμερικανοί διατείνονται ότι θα την βοηθήσουν. Εκτός και αν ως βοήθεια εννοούν την «πολυδιάσπαση» (αποσυσσωμάτωση) και τη δημιουργία δικτύων μικρών προτεκτοράτων τύπου Κοσόβου και Σκοπίων δια των οποίων θα ελέγχουν τις ευρύτερες περιοχές. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα προτεκτοράτα αυτά ακολουθούν τη δικτυακή δομή της μαφίας. Έτσι, επιβεβαιώνεται για μία ακόμη φορά ο Τσόμσκι που έλεγε ότι εκεί που βάζουν «πόδι» οι ΗΠΑ ανθεί το εμπόριο ναρκωτικών. Σύμφωνα με εκθέσεις της ιντερπόλ και της γιουροπόλ η μαφία των κοσοβάρων (ναρκωτικά, τράφικινγκ) έχει απλωθεί σε όλη την Ευρώπη αλλά και την Αμερική και είναι αυτή που ενισχύει οικονομικά αλλά και κυβερνά το Κόσοβο. Το προτεκτοράτο, συνεπώς, αυτό δεν είναι παρά ένα κράτος της μαφίας με την αμέριστη στήριξη της Ουάσινγκτον.